جناب آقای ابراهیم غلام زاده زنگنه:
سال‌هاست که در چندین کشور، کار و بیزینس دارم، مسیرم باز بود، آینده‌ام تضمین‌شده…اما هیچ‌وقت برای یک لحظه به رفتن فکر نکردم.
چون من باور دارم ایران مال ماست.سرزمین ما، ریشه‌ی ما، جایی که اگر هزار بار هم دلت را بشکنند… باز دلت برایش می‌تپد.
واقعیتش این است که اینجا کسی گوش شنوا ندارد،هیچ‌کس درد مردم را نمی‌بیند،هیچ‌کس نمی‌پرسد از کجا آمده‌ای و برای ساختن چه کشیده‌ای…اما من با وجود همه‌ی این سختی‌ها، با اینکه شرایط رفتن را داشتم،با اینکه صدها نفر می‌گفتند :تو چرا نمی‌ری؟انتخابم رفتن نبود؛انتخابم ماندن بود.
ماندم…چون می‌خواستم مردم شهرم از نتیجه‌ی تلاش‌ من استفاده کنند،صنعت ما، چرخه‌ی اقتصاد ما، و آینده‌ی نسل ما به حرکت بیفتد.ماندم تا سهم کوچکی در ساختن ایران داشته باشم نه برای تشویق، نه برای دیده شدنبرای اینکه به خودم ثابت کنم می‌شود در همین خاک هم ساخت، رشد کرد، و امید کاشت.
من ماندم…چون ایران انتخاب من بود.